มีคนพูดไว้ว่า การทำงานประจำไปนาน ๆ เราจะเริ่มติดอยู่กับกับดักที่มองไม่เห็น เช่น เงินเดือนประจำ ที่พอสิ้นเดือนก็ได้รับประจำ, ตำแหน่งที่บริษัทมอบให้ (แต่เราลืมคิดไปว่าเค้าให้ยืมมาแค่ชั่วคราว), ความมั่นคง (ที่เราคิดเอาเองว่าได้รับเงินเดือนทุกเดือน สิ้นปีมีโบนัส นั้นเป็นสิ่งที่มั่นคง ?) ทุกสิ่งที่พูดมานี้ล้วนเป็นกับดักที่มองไม่เห็น เราและใครอีกหลาย ๆ คนก็กำลังติดกับดักนี้อยู่ 



บางคนทำงานมาเป็น 10 ปี 20 ปี จึงยากที่เปลี่ยนแปลงและริเริ่มสิ่งใหม่ ๆ ให้กับตนเอง บางคนอาจจะพอใจกับเงินเดือนและหัวโขนที่เค้าให้ยืมมา แต่จะรู้ตัวอีกทีก็ถึงวันที่เค้าขอสิ่งเหล่านั้นกลับคืน หากไม่มีการเตรียมการที่จะรองรับกับสิ่งที่จะเกิดขึ้นในอนาคตในวันนี้แล้ว เมื่อ Deadline มาถึงเมื่อไหร่แล้วจะหาที่ยืนของตนเองได้อย่างไร และเราก็ไม่อาจทราบได้ว่า Deadline ของแต่ละคนนั้นจะมาช้าหรือเร็วเพียงใด ดังคำกล่าวที่ว่า "สิ่งแน่นอนนั้น คือสิ่งที่ไม่แน่นอน" อาจจะเป็นพรุ่งนี้ สัปดาห์นี้ เดือนนี้ หรือปีนี้ ก็ได้ 



"พนักงานประจำส่วนใหญ่ทำงานเพียงแค่พอจะไม่ถูกไล่ออก ส่วนบริษัทก็ให้เงินเดือนและสวัสดิการเพียงแค่จะไม่ให้พนักงานลาออก"

คำกล่าวข้างต้นนี้เป็นจริงเสียยิ่งกว่าจริง ดังนั้นเราจึงจะเห็นได้ว่า การมองหาความมั่นคงในการเป็นพนักงานกินเงินเดือนอยู่นั้นไม่มีจริง ในชีวิตคนเรานั้นมีความเสี่ยงอยู่ทุกขณะ ทุกเวลา และทุกการกระทำ คุณลองนั่งพิจารณาให้ดี ๆ ก็จะมองเห็นถึงความเสี่ยงที่ว่านั้น เพราะฉะนั้นเมื่อในทุกช่วงเวลาของเรามีความเสี่ยงอยู่แล้ว ทำไมเราไม่มาลองเสี่ยงเพื่อตนเองดูบ้างล่ะ ? เป็นคำถามที่น่าคิด...

ส่วนตัวผมเอง การทำงานในชีวิตของการเป็นลูกจ้างกินเงินเดือนเริ่มมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างในปีนี้ (2557) 1. ผมถูกย้ายที่ทำงาน (ทำบริษัทเดิมแต่ย้ายสาขา) ให้ไปไกลกว่าเดิม 2. ค่าใช้จ่ายในการเดินทางหลักเพิ่มขึ้น 3. ค่าใช้จ่ายในการเดินทางส่งลูกไปโรงเรียนเพิ่มขึ้น 1 เท่าตัว 4. ต้องตื่นเช้ากว่าเดิมอีก 1 ชม.

ทางแก้ปัญหาเพื่อให้ประหยัดค่าใช้จ่ายในการเดินทางคือผมใช้จักรยานปั่นมาทำงานทุกวัน ไป-กลับ ประมาณ 45 กม. และเป็นการซ้อมปั่นจักรยานไปในตัว ที่สำคัญได้สุขภาพแข็งแรงขึ้น แต่ก็เสี่ยงอุบัติเหตุบ้างบางช่วง ต้องคอยระวังหลังช่วงที่ออกสู่ถนนใหญ่เพราะรถยนต์บรรทุกเยอะพอสมควร นี่คือการเปลี่ยนแปลงในการทำงานของผม ถึงแม้จะเปลี่ยนแปลงไปไม่มากแต่ก็มีผลกระทบต่อครอบครัวพอสมควร แต่สิ่งหนึ่งที่เห็นได้ชัด ๆ ก็คือความไม่แน่นอน และก็ไม่รู้ว่าอีก 2-3 ปี ข้างหน้าจะต้องย้ายไปไหนอีก 

เพราะฉะนั้น เมื่อหันกลับมามองตัวเอง มาคิดถึงเส้น Deadline ของตัวเอง ถึงแม้จะยังมองไม่เห็นว่าเมื่อไหร่ แต่ก็ไม่ควรประมาท ซึ่งก็ต้องเร่งทำงานไม่ประจำที่กำลังทำอยู่ ให้มาแทนที่งานประจำนี้ให้ได้ตามเงื่อนไขที่เคยกำหนดไว้ เพราะเมื่อถึงเวลาที่เราต้องคืนสิ่งที่เค้าให้ยืมมาในอนาคต เราก็ยังมีสิ่งที่เป็นของ ๆ เราไว้คอยซับพร็อตให้เรามีอนาจักรเป็นของตัวเอง หรือที่เรียกว่าการเป็นนายตัวเองนั่นแหละ ถึงแม้จะเป็นเรื่องที่ค่อนข้างยาก แต่เมื่อได้ลงมือแล้วและหากไม่ย่อท้อ ความสำเร็จก็จะมาถึงในไม่ช้าอย่างแน่นอน

สุดท้ายนี้ ผมอยากบอกกับทุกท่านที่ยังเป็นพนักงานประจำกินเงินเดือนอยู่ว่า อยากให้มองเห็นถึงกับดักนี้ และหาทางเตรียมทางหนีทีไล่ไว้ให้กับตัวเอง การถลำลึกเข้าสู่กับดักนี้แล้วมันยากที่จะถอนตัวออกมา เมื่อถึงเวลานั้นแล้วเราจะมีชีวิตต่อไปอย่างไร จะมีชีวิตที่มีคุณค่าต่อไปอย่างไร เป็นเรื่องที่ต้องคิดกันล่วงหน้าไว้ได้แล้ว... ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่าน ขอให้ทุกท่านโชคดีครับ


READ MORE

บางครั้ง เรื่องราวของคนบางคนก็มีสิ่งที่อยากจะบอกหรืออยากจะเล่ามากมายหลายเรื่อง ทั้งที่เป็นความรู้สึกนึกคิดที่ผ่านเข้ามา หรือเรื่องราวที่ที่พานพบประสบมาในแต่ละวัน ในแต่ละเดือน สั่งสมเป็นเรื่องราว หรือ Story 

สวัสดีครับทุกท่าน ผมห่างหายจากการอัพเดทบล็อกมาพอสมควร วันนี้มีโอกาสดีก็ขอมาพบกับเพื่อน ๆ ที่ผ่านเข้ามาอ่านบล็อกนี้ ด้วยจะตั้งใจหรือบังเอิญหลงเข้ามาก็ตาม ผมก็รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งแล้ว ในการเขียนบล็อกเพื่อบอกเรื่องราวต่าง ๆ นั้น จะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก ที่ว่าง่ายก็คือเมื่อคิดจะเปิดบล็อกขึ้นมาซักบล็อกหนึ่งก็ใช้เวลาไม่นาน คลิกเพียงไม่กี่คลิกก็ได้บล็อกมาสมใจ ส่วนที่ว่ายากก็คือ เมื่อเปิดบล็อกขึ้นมาแล้ว จะเขียนเรื่องอะไร จะบอกเรื่องราวอะไรดีนี่สิเป็นเรื่องใหญ่ 

ความตั้งใจของผมที่เปิดบล็อกนี้ขึ้นมาก็เพื่อเป็นที่เก็บรวบรวมเรื่องราวต่าง ๆ ที่ผ่านเข้ามาในชีวิต หรือเรื่องราวที่อยากแชร์ความคิดประสบการณ์ที่ผ่านมา รวมไปถึงเรื่องที่ชอบ (Passion) จะว่าไปแล้วความชอบของแต่ละคนนั้นก็ย่อมแตกต่างกันไป บางคนชอบเหมือนกันบางคนชอบไม่เหมือนกัน 

หลัก ๆ แล้วสิ่งที่ผมชอบหรือ passion ของผมนั้นมีไม่กี่อย่าง ที่เห็นเด่นชัดที่พอถามแล้วตอบได้ทันทีว่าชอบอะไรนั่นก็คือ 1. จักรยาน 2. อ่านหนังสือ 3. ถ่ายรูป หลัก ๆ ก็มีแค่ 3 อย่างที่ผมสามารถตอบได้ทันทีโดยไม่ต้องคิดเมื่อถูกตั้งคำถาม ดังนั้นต่อไปข้อมูลในบล็อกนี้จะคงไปมีทิศทางไปในเรื่องทั้ง 3 อย่างที่ผมชอบ และมี passion กับสิ่งนี้ รวมไปถึงการแชร์เรื่องราวของการทำงานด้าน IM (Internet Marketting) ที่ผมหารายได้เสริมหรือทำเป็นอาชีพเสริม และกำลังพัฒนาให้มาเป็นงานหลักให้ได้ภายใน 3-5 ปี ตามที่เคยได้กล่าวเอาไว้แล้ว

แล้วเพื่อน ๆ ล่ะครับ มีความชอบหรืองานอดิเรกอะไรกันบ้าง ที่สามารถตอบได้ทันทีโดยไม่ต้องคิด เพราะสิ่งนั้นจะเป็นสิ่งที่เราใช้เวลากับมันบ่อย และมีความรอรู้เกี่ยวกับสิ่งนั้นที่เป็น passion ของเพื่อน ๆ และเพื่อน ๆ สามารถเอาความรู้ความชอบมาแชร์บอกเล่าเก้าสิบกันได้ครับ


READ MORE
มนุษย์ทุกคนย่อมมีฝัน แล้วแต่ว่าฝันของแต่ละคนจะเป็นอย่างไร บางคนฝันเล็ก บางคนฝันใหญ่  ก็สุดแล้วแต่ความต้องการของแต่ละคน การมีความฝันที่ใหญ่หรือเล็กไม่ใช่เรื่องผิด ทุกคนสามารถฝันถึงสิ่งต่าง ๆ ได้ทั้งนั้น และผมก็มีฝันเช่นกัน...

Image courtesy of [federico stevanin] / FreeDigitalPhotos.net

สวัสดีครับทุกท่าน ช่วงปลายปีและเป็นช่วงฤดูหนาวอย่างนี้ รักษาสุขภาพกันด้วยนะครับ  ผมได้ทิ้งท้ายเอาไว้ว่าคนเราย่อมมีฝันกันทุกคนและตัวผมเองก็มีความฝันเช่นกัน ฝันของผมอาจจะใหญ่ไปซักนิ๊ด แต่ก็นั่นแหละหากเราฝันเล็ก ๆ หรือตั้งเป้าหมายเล็ก ๆ เมื่อทำความฝันให้เป็นจริงได้คุณค่าที่ได้มันก็ไม่ค่อยน่าอภิรมย์เท่าไหร่ ดังคำที่ว่า “ฝันให้ไกลถึงดวงจันทร์ แต่ถ้าไปไม่ถึงก็ยังอยู่ท่ามกลางดวงดาว”

ผมฝันอยากมีชีวิตที่อิสระ ปลดจากพันธนาการทั้งปวง ไม่ว่าจะเป็นพันธนาการด้านการงาน การเงิน และชีวิต มีฝันที่อยากท่องเที่ยวไปตามที่ต่าง ๆ ตามใจปรารถนา โดยไม่ต้องห่วงเรื่องการหารายได้ แต่การจะทำตามความฝันอย่างนั้นได้ ก็ต้องมีการวางแผนในเป้าหมายให้ดี และมุ่งมั่นเดินตามแผนให้สำเร็จเพื่อไปให้ถึงฝั่งของความฝัน

อิสรภาพจากการทำงาน หรือการเลือกทำงานอย่างมีอิสรภาพ ไม่ใช่เพื่อว่าจำเป็นต้องทำแต่จะทำเพราะเราอยากทำ หากสามารถดำเนินชีวิตแบบนี้ได้ เพื่อน ๆ คิดดูสิว่ามันจะน่าวิเศษมากมายขนาดไหน ที่พูดมานี้อาจเป็นฝันที่ดูคล้ายจะเลื่อนลอย หรือบางคนอาจมีข้อแย้งว่า ในโลกแห่งความเป็นจริงมันจะเป็นไปได้เหรอ ? มันจะทำได้เหรอ ?  แต่ผมอยากให้เพื่อน ๆ คิดดูนะครับว่า หลาย ๆ สิ่ง หลาย ๆ อย่างก็สำเร็จด้วยความฝันและจินตนาการด้วยกันทั้งนั้น หลายสิ่งหลายอย่างสร้างมาจากความฝันไม่มีตัวตน แต่ทำให้มันมีตัวตนออกมาได้  ดังนั้นหากเรามุ่งมั่นมากพอ เรียนรู้และเสาะแสวงหาวิธีการที่มันเป็นไปได้ มันก็สามารถเป็นไปได้เช่นกัน

ตัวอย่างความฝันของผม ก็อาจจะคล้ายกับความฝันของบางคน เพราะมนุษย์เรานั้นมีความต้องการเป็นอิสระด้วยกันทั้งนั้น เพียงแต่ว่าใครที่จะกล้าก้าวออกมาจากกรอบที่มีคนวางไว้ หรือกำแพงที่ตัวเราเองเป็นคนสร้างมันขึ้นมา หากมีความกล้าที่จะทะลายกำแพงที่ขวางกั้น คำว่าอิสรภาพก็น่าจะอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม

วันนี้คุณได้สร้างความฝันอันมีคุณค่าขึ้นมาบ้างหรือยัง และเมื่อมีความฝันอันเจิดจรัสแล้ว ได้พยายามมุ่งมั่นสร้างความฝันนั้นให้เป็นความจริงแล้วหรือยัง หากบางคนที่ยังไม่ได้คิดหรือสร้างความฝันขึ้นลองหลับตาและจินตนาการถึงชีวิตที่เราอยากได้ อยากเป็น ดูครับ บางทีคุณอาจมีเป้าหมายเพื่อไปให้ถึงความฝันนั้นอยู่ในใจแล้วก็ได้


ขอให้ทุกท่านฝันดี และสร้างความฝันเหล่านั้นให้เป็นจริงให้จงได้ เราจะมุ่งมั่นสร้างความฝันไปด้วยกัน..
READ MORE
โพสนี้เป็นโพสแรกของบล็อกแห่งนี้ ตอนแรกผมคิดว่าจะเขียนโพสเพื่อต้อนรับเพื่อน ๆ ที่เข้ามาอ่าน แต่ด้วยผมนั้นมีความคิดที่อยากจะเป็นอิสระจากการงานที่รุมเร้า และหาทางออกจากคอกกั้นอันแสนทรมาน และอยากจะลาออกจากความรู้สึกที่ต้องตื่นเช้า เข้างาน 8 โมง ฝ่าฝูงชนมนุษย์คอกกั้นทั้งหลายไปกินข้าวเที่ยง รอคอยเวลาเลิกงาน 5 โมงเย็น และคอยให้ถึงวันศุกร์หรือวันเสาร์เร็ว ๆ เพื่อที่จะได้มีความสุขกับวันอาทิตย์ และต้องทุกข์ทรมานในเช้าวันจันทร์ที่ต้องตื่นเช้าไปทำงาน  ที่เป็นเหมือนวัฏจักรอันซ้ำซากอันเหมือนจะไม่มีวันหมดสิ้น

Image courtesy of [Naypong] / FreeDigitalPhotos.net

ผมจึงมีคำถามกับตัวเองว่า ทำไมเราถึงไม่สามารถออกแบบชีวิตตัวเองได้ และจะทำอย่างไรเราจึงจะสามารถหลุดพ้นจากวัฏจักรเหล่านั้นได้ ชีวิตการทำงานในองค์กรที่คิดว่ามั่นคงมา 11 กว่าปี พอมาดูมาวิเคราะห์จริง ๆ แล้ว ความคิดที่เราเคยคิดว่ามันมั่นคงแต่จริง ๆ แล้วก็ไม่ได้มั่นคงอย่างที่คิดเลย (หากผู้อ่านไม่เชื่อก็ลองหาเวลาว่าง ตอนที่จิตใจสบาย ๆ แล้วลองคิดถึงเวลาทำงานตั้งแต่ครั้งแรกจนถึงปัจจุบันและต่อไปในอนาคต ลองเอามาเปรียบเทียบกับการที่เราจะออกมาใช้ชีวิตที่เป็นอิสระ ทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับงานที่เราออกแบบเองเป็นของเราเองว่าอันไหนจะมั่นคงและดีกว่ากัน)

ผมเฝ้าครุ่นคิดว่าจะทำอย่างไรถึงจะสามารถมีอิสรภาพทางด้านการงานและการใช้ชีวิตอย่างที่เราต้องการ และได้เขียนมันออกมาในกระดาษ ซึ่งในบทความแรกนี้ จึงขอเอาไว้เป็นบทความแสดงถึงเป้าหมายอันยิ่งใหญ่ที่จะต้องทำให้ได้ (ดังคำที่นักเขียนร้อยล้าน คุณสมคิด  ลวางกูร ได้กล่าวเอาไว้ว่า เมื่อคุณมีเป้าหมาย คุณต้องประกาศให้คนทั้งโลกรู้ และต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อทำเป้าหมายนั้นสำเร็จให้จงได้) ดังนั้นผมจึงขอประกาศเป้าหมายของผมเอาไว้ ณ ตรงนี้เลยก็แล้วกันครับ ซึ่งเป้าหมายนี้เป็นเป้าหมายหลักที่ยังไม่ได้ลงรายละเอียด

และนี่คือเป้าหมายสู่เส้นทางอิสรภาพที่ผมต้องการ

  1. ลดเวลาการทำงานจากเดิม (งานประจำ) ลงครึ่งหนึ่งจากวันละ 9 ชั่วโมง เหลือวันละ 4-5 ชั่วโมง
  2. รายได้ที่ต้องการเดือนละ 50,000 บาทเป็นอย่างต่ำ
  3. มีเวลาให้กับครอบครัว, ท่องเที่ยว, และสิ่งที่อยากทำมากขึ้น
  4. ออกแบบชีวิตและการทำงานของตนเองได้ เลือกที่จะทำหรือไม่ทำโดยไม่ขึ้นกับผู้ใด

สำรวจตัวเอง
ปัจจุบันผมอายุ 37 ปี มีชีวิตที่ต้องรับผิดชอบอีก 3 ชีวิต คือภรรยาและลูก ต้องการออกจากการเป็นมนุษย์คอกกั้น รีไทร์จากงานประจำเมื่ออายุ 40 ปี ดังนั้นผมมีเวลาเตรียมความพร้อมอีก 3 ปี นับจากปี 2557 เป็นต้นไป

สำรวจค่าใช้จ่ายรายเดือน
ซึ่งในเรื่องค่าใช้จ่ายผมได้เริ่มทำงบประมาณรายรับ – รายจ่าย มาเกือบปีแล้ว จึงรู้ว่าค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือนจะอยู่ที่เท่าไหร่ซึ่งค่าใช้จ่ายรายเดือนอยู่ที่ประมาณ 25,000 – 30,000 บาท แต่หากออกจากงานประจำแล้ว คาดว่าค่าใช้จ่ายจะลดลงอีกประมาณ 15-20%

สำรวจแหล่งรายได้ปัจุบันและในอนาคต
  1. เงินเดือนจากงานประจำ เดือนละ 17,750 บาท ซึ่งรายได้ส่วนนี้จะหายไปทันที่ที่ออกจากงานประจำ (เป็นรายได้แบบ Active Income)
  2. รายได้จากงานขายภาพถ่าย Stock Photo  (เริ่มทำแล้ว เป็นรายได้แบบ Passive Income)
  3. รายได้จากการทำเว็บติดโฆษณา Google Adsense, Infolink (เริ่มทำแล้ว เป็นรายได้แบบ Passive Income)
  4. รายได้จากการรับจ้างเขียนบทความ (ยังไม่ได้เริ่ม  เป็นรายได้แบบ Active income)
  5. รายได้จากการเขียน E-book ขาย (ยังไม่ได้เริ่ม เป็นรายได้แบบ Passive Income)

ปล. รายได้แบบ Active Income คือ รายได้ที่ต้องมีการลงแรงทำงาน หากไม่ทำก็ไม่มีรายได้   ส่วนรายได้แบบ Passive Income นั้นเป็นรายได้ที่เราทำงานครั้งเดียวหรือโปรเจคเดียว แล้วสามารถทำเงินได้ตลอดเราไม่ต้องมาทำงานซ้ำอีกหรือหากจะทำก็เข้ามาดูหรือปรับปรุงเล็ก ๆ น้อยเท่านั้น ซึ่งผมจะให้ความสำคัญกับการหารายได้แบบนี้เป็นพิเศษครับ

สิ่งที่ต้องพัฒนาเพิ่มเติมเพื่อเพิ่มทักษะให้ชำนาญยิ่งขึ้น
  1. พัฒนาความสามารถทางด้านการถ่ายภาพและตกแต่งภาพให้ชำนาญขึ้นกว่าเดิม
  2. พัฒนาทักษะทางด้านการเขียนหนังสือ
  3. พัฒนาทักษะทางด้านภาษาอังกฤษ (ข้อนี้อ่อนมาก)
  4. เพิ่มการอ่านหนังสือให้มากขึ้นกว่าเดิม

ทั้งหมดนี้เป็นเป้าหมายและการวิเคราะห์เส้นทางสู่อิสรภาพทางด้านการงานของผมแบบคร่าว ๆ ซึ่งยังไม่ได้ลงในรายละเอียดมากนัก ก็ขอเอามาลงไว้เป็นประกาศกดดันตัวเองกันก่อน แล้วอีก3 ปีข้างหน้ามาดูกันว่าจะสำเร็จหรือไม่ ผมจะหลุดจากวงจรการเป็นมนุษย์คอกกั้นได้สำเร็จหรือว่ายังทนหดหู่กับงานประจำอันเดิมต่อไป... ขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่อ่านจนจบครับ

"ถ้าคุณไม่กล้าที่จะก้าวไปข้างหน้า คุณก็ไม่มีวันที่จะสำเร็จในเป้าหมายที่วางไว้"




READ MORE